ChampdAction Logo

NONO

Josse De Pauw tijdens de improvisaties in het Nono-project

Het broze ‘Quando Stanno Morendo, Diario Polacco 2°’ voor vier vrouwenstemmen, cello, fluit en electronics van de Italiaanse componist Luigi Nono wordt door Champ d’Action, volledig in de geest van de ‘revolutionair’ Nono, begeleid door een performance. Het gezelschap verzocht Josse De Pauw een bewerking van de teksten in het Nederlands te maken. De Pauw brengt die teksten live, begeleid door een muzikale interventie van Serge Verstockt en de muzikanten van Champ d’Action. Daarop aansluitend volgt de uitvoering van ‘Quando Stanno Morendo, Diario Polacco 2°’. Door de uitgebreide en omslachtige electronics en de noodzakelijke samenwerking met de sopranen is dit een moeilijk en daardoor ook zelden uitgevoerd werk. Champ d’Action neemt het initiatief de oude (verouderde) en nog al te logge technologische implicaties, waarvoor overigens de nodige apparatuur niet meer ter beschikking is, te transformeren naar een actueel digitaal platform en geeft daarmee het stuk als het ware een nieuwe adem. En adem is precies waarover het in dit werk voor een groot deel gaat. De sopranen zingen het hele stuk door pianissimo gedichten van Poolse dichters, terwijl de twee instrumenten rondom hen een geraffineerd klankspinsel weven, subtiel vergezeld van de klanken van de live electronics. De voortdurend ingehouden spanning maakt ‘Quando Stanno’ letterlijk en figuurlijk een adembenemend werk.

Nono componeerde dit werk in 1981 op vraag van het Warschau Muziekfestival. Door de politieke omwentelingen in Polen hoorde Nono plots niets meer van zijn opdrachtgevers. Het Comité was ontbonden en het Festival mocht niet doorgaan. Nono besloot de opdracht niettemin te voleindigen en droeg het werk op aan zijn Poolse vrienden die verbannen waren of in de gevangenis zaten omwille van hun politieke overtuigingen. Nono, die zich zowel politiek als cultureel afzette tegen het ‘bourgeois establishment’ in Europa, benadrukte vaak de noodzaak van een historisch en sociaal geweten. Sociaal engagement heeft zijn oeuvre vaak gekleurd.

Het Nono-project wordt ingeleid door een delicaat werkje van Nono voor piano en tape: ‘...Sofferte Onde Serene...’, dat Nono schreef voor Maurizio Pollini. Tijdens het spel evolueren piano en tape langzaam naar elkaar toe, tot ze één klankobject vormen. Dit proces wordt versterkt door luidsprekers op te stellen onder de piano, zodat beide klankwerelden uiteindelijk in elkaar opgaan.

Het Nono-project werd in 2004 uitgevoerd in deSingel - Antwerpen, Concertgebouw - Brugge en Kaaitheater Brussel. De volgende uitvoeringen zijn voorzien in de Bijloke in Gent op 17 maart 2006 en in het Holland Festival 2006.

Copyright © 2004 ChampdAction